Verhaal voor de Jeugd

  

 

Dingo, de Wilde Hond (28)

Door Leni Hof-Hoogland

 

Dat werd afgesproken. Wat waren Danga en Dongo verbaasd toen ze hoorden van Dingo’s plannen.

“Ik hoop maar dat Cindy ‘ja’ zegt”, zei Danga. “Dan hebben we weer feest in de woestijn.”

Dongo vroeg of hij soms mee moest gaan voor de gezelligheid. Maar Dingo zei dat hij beter alleen kon gaan, want hij wist goed de weg en hij kende alle gevaren van de boerderij.

“Als ik alleen ga, is het niet zo gevaarlijk”, zei hij.

En Dongo knikte. Hij was eigenlijk wel blij, dat hij niet mee hoefde, want het leek hem allemaal erg griezelig.

Op dat moment kwam meneer Vos binnen.

“Wat is hier aan de hand?” vroeg hij, toen hij al die opgewonden gezichten zag.

Vader Dingo vertelde wat het hem.

“Nou nou”, zei meneer Vos, toen hij het hele verhaal had aangehoord. “Jij durft, Dingo, om met een mensenhond je toekomst op te bouwen. Als ik jou was, zou ik dat liever met een dingomeisje doen.”

Maar Dingo was vastbesloten.

“Ik ben u nu eenmaal niet”, zei hij een beetje brutaal. “En als u Cindy zou kennen, gaf u mij vast gelijk. Zij is werkelijk een allerliefst dier. Maar u zult haar nog wel leren kennen, hoop ik.”

Meneer Vos trok een wat afkeurende snuit. Hij had het niet zo op mensenhonden.

Dingo kreeg een extra portie eten en na het eten brachten zijn ouders en broer en zus hem een heel eind weg. Er scheen een half maantje en dat was net goed, vond Dingo. Hij kon ook in het donker de weg naar de boerderij wel vinden en nu had hij minder kans gezien te worden.

Hij wilde wel zo gauw mogelijk bij de boerderij zijn. Als Cindy mee wilde, zou hij nog dezelfde nacht terug willen gaan, zodat ze in de vroege ochtend weer bij het hol van de familie Dingo zouden aankomen.

Dingo kon enorm hard lopen en na een poos doemde de boerderij in de verte op. Nu moest hij het wat rustiger aandoen om de rust daar niet te verstoren en Bluf, de waakhond, niet wakker te maken.

Hij sloop het erf op en ging met een grote boog om het hok van Bluf heen.  De oude waakhond sloeg niet aan.

Toen liep Dingo naar de schuur en duwde voorzichtig de deur open. Cindy sprong direct op toen ze het piepen van de deur hoorde en poes Minet, die bij haar was, miauwde verschrikt.

”Cindy, Cindy”, fluisterde Dingo. “Ik heb zo naar je verlangd. Ik kom je halen!”

 

(wordt vervolgd)