Verhaal voor de Jeugd

  

 

De Zoon van Dingo (27)

door Leni Hof-Hoogland

Dingo droomde die nacht heel angstig. Hij werd achternagezeten door een leeuw die hij zelf uit zijn kooi had bevrijd. Blaffend werd hij wakker. De wolven naast hem hadden zijn geschreeuw gehoord en lachten hem uit.

“Denk maar niet dat ik jullie zal bevrijden," dacht Dingo wraakzuchtig.

Er gingen drie lange dagen en nachten voorbij. Dingo deed al die tijd niets anders dan piekeren over zijn ontsnapping. Hoe meer hij erover nadacht, hoe hoopvoller hij werd. Aan het einde van de derde dag kwam de mus hijgend bij Dingo binnenvliegen. Uitgeput plofte het diertje neer.

“Sjonge, musje”, zei Dingo verheugd, “wat ben ik blij dat je er bent. En … hoe is het afgelopen? Willen er veel dieren mee ontvluchten?”

“Wacht even met vragen, Dingo”, zei de mus. “Ik heb het er zo druk mee gehad, dat ik haast geen tijd had om te eten en te drinken.”

“Och, natuurlijk”, zei Dingo een beetje beschaamd. “Wat dom van me om daar niet aan te denken. Drink gauw wat water uit mijn bak, musje en eet wat van mijn voer. Ik heb lang niet alles opgegeten.”

“Fijn”, zei de mus en hij begon meteen te eten en te drinken. Het arme vogeltje leek wel uitgehongerd! Dingo stond verbaasd te kijken. Hij had nooit gedacht dat een musje zoveel kon eten.

Eindelijk had de vogel genoeg. “Heeft het je gesmaakt, vriendje?” vroeg Dingo.

De mus knikte. “Heerlijk, hoor!” zei hij. “En dan zal ik je nu vertellen hoe het is afgelopen. Ik denk dat je erg verbaasd zult zijn!”

“Hoe dat zo?” vroeg Dingo. “Ik heb het idee dat alle dieren die je gevraagd hebt, graag mee willen. Want het leven in een dierentuin is toch maar niks!”

“Ha, ha, ha!” tsjilpte de mus. ‘’Je hebt het helemaal mis, Dingo! Geen enkel dier wil mee, niemand, niemand! De enige die ontevreden zijn over het leven in de dierentuin zijn de vos en jij!”

 

(wordt vervolgd)